Vandaag was ik op m’n werk wat digitale mappen aan het leegmaken. En kwam daarbij een foto tegen van het hondje die mijn vorige lief en ik jaren geleden uit Twente van vakantie hadden meegenomen. Tukkertje! Toen wij uit elkaar gingen, hebben we nog even co-baasjesschap geprobeerd maar Tukker kon niet wennen en had het in mijn kleine huisje niet naar zijn zin. Omdat ik in een hofje woonde, had hij geen uitzicht op de gezelligheid van de straat en begon te blaffen als ik ging werken om daar pas mee te stoppen als ik thuis kwam. Omdat J. onregelmatige diensten draaide en zo’n tien uur van huis was, kon hij daar ook niet voor altijd blijven. Met pijn in ons hart hebben we nieuwe baasjes gezocht en dankzij zusje gevonden. Hij woont nu in de polder met heel veel weilanden waar hij lekker kan banjeren, heeft een soortgelijk hondenvriendje en hele lieve mensen die hem vertroetelen. Laatst zag ik hem weer eens. Tot mijn verdriet herkende hij me niet en wilde niet eens even knuffelen. Maar ach, hij heeft het goed en dat is het belangrijkste!