Al op jonge leeftijd wist ik: als ik later groot ben, neem ik een tattoo. Toen ik de leeftijd bereikte dat het mocht, heb ik nog jaren overwogen wat ik definitief op mijn huid wilde laten prikken. Dus geen onbezonnen actie. Maar hoe vertelde ik het m’n moeder? Zij vond tatoeages toebehoren aan zeelui en dronken gespuis. Niet voor nette meisjes. En het is verminking van je mooie velletje. Dus ik gooide prins Bernhard in de strijd. Die had er ook xe9xe9n en het koningshuis deed het altijd goed thuis. Maar in dit geval niet… Ha, ik had nog wel een reden achter de hand. Want mijn mooie velletje was allang niet mooi meer door de littekens van het ongeluk. Daar had ik niet om gevraagd. Dus mocht ik toch wel iets op mijn velletje wat ik zelf uitgezocht had? En dat deed ‘t hem. Hier kon ze zich in vinden.

Met de eerste kwam meteen de tweede. Want ik was toch bezig en de pijn viel mee dus doe maar meteen een muzieknootje op m’n enkel. Wat jaren later ben ik voor een tribal op mijn bovenarm gegaan, niet te groot, gewoon sierlijk. En om te vieren dat ik weer vrijgezel was, kwam er een tattoo op mijn onderrug. De pijnlijkste van allemaal. Want het leek alsof mijn rug in tweexebn gescheurd werd. Het was het waard want die is wel erg gaaf. Ook al meent Claudia de Breij zo eentje een hertengewei te moeten noemen en niet begrijpt waarom vrouwen/meisjes dat doen. Dat kan ze ook niet want eigenlijk is het de mooiste voor mannen. En daar is zij niet zo van.

Toen mijn moeder ziek werd en zusje en ik haar dag in, dag uit verzorgden, besloten we een aandenken te nemen. Nog een tattoo. Een heel speciale. Want die op mijn pols herinnert me aan mijn moeder en aan de moeilijke maar prachtige tijd die we nog met haar hebben gehad.

Zo heb ik bij iedere tekening op mijn huid een herinnering. En nog geen dag spijt gehad. Ze zijn me dierbaar!