En zo komt aan alle dingen een einde. Tijd, zin en inspiratie ontbraken de laatste weken zo vaak dat ik er een punt achter zet. De laatste punt op dit weblog. En mocht ik een dringende behoefte hebben om een stukje op het wereldwijde net te zetten, dan mag ik gastloggen bij mijn lief.

Dus bedank ik vanaf victorenmaartje.web-log.nl al mijn lezers voor hun bezoekjes en reacties. Iedereen veel goeds en een dikke knuffel!!

Maartje.

Joepie, weekend! En omdat het zo warm is neem ik een ijsje! Zo’n vanille met chocola op een stokje, geen Magnum, die is me te machtig. Nee, een klein vanillemetchocoladeijsje van de supermarkt, lekker!

Vandaag was ik op m’n werk wat digitale mappen aan het leegmaken. En kwam daarbij een foto tegen van het hondje die mijn vorige lief en ik jaren geleden uit Twente van vakantie hadden meegenomen. Tukkertje! Toen wij uit elkaar gingen, hebben we nog even co-baasjesschap geprobeerd maar Tukker kon niet wennen en had het in mijn kleine huisje niet naar zijn zin. Omdat ik in een hofje woonde, had hij geen uitzicht op de gezelligheid van de straat en begon te blaffen als ik ging werken om daar pas mee te stoppen als ik thuis kwam. Omdat J. onregelmatige diensten draaide en zo’n tien uur van huis was, kon hij daar ook niet voor altijd blijven. Met pijn in ons hart hebben we nieuwe baasjes gezocht en dankzij zusje gevonden. Hij woont nu in de polder met heel veel weilanden waar hij lekker kan banjeren, heeft een soortgelijk hondenvriendje en hele lieve mensen die hem vertroetelen. Laatst zag ik hem weer eens. Tot mijn verdriet herkende hij me niet en wilde niet eens even knuffelen. Maar ach, hij heeft het goed en dat is het belangrijkste!

Al op jonge leeftijd wist ik: als ik later groot ben, neem ik een tattoo. Toen ik de leeftijd bereikte dat het mocht, heb ik nog jaren overwogen wat ik definitief op mijn huid wilde laten prikken. Dus geen onbezonnen actie. Maar hoe vertelde ik het m’n moeder? Zij vond tatoeages toebehoren aan zeelui en dronken gespuis. Niet voor nette meisjes. En het is verminking van je mooie velletje. Dus ik gooide prins Bernhard in de strijd. Die had er ook xe9xe9n en het koningshuis deed het altijd goed thuis. Maar in dit geval niet… Ha, ik had nog wel een reden achter de hand. Want mijn mooie velletje was allang niet mooi meer door de littekens van het ongeluk. Daar had ik niet om gevraagd. Dus mocht ik toch wel iets op mijn velletje wat ik zelf uitgezocht had? En dat deed ‘t hem. Hier kon ze zich in vinden.

Met de eerste kwam meteen de tweede. Want ik was toch bezig en de pijn viel mee dus doe maar meteen een muzieknootje op m’n enkel. Wat jaren later ben ik voor een tribal op mijn bovenarm gegaan, niet te groot, gewoon sierlijk. En om te vieren dat ik weer vrijgezel was, kwam er een tattoo op mijn onderrug. De pijnlijkste van allemaal. Want het leek alsof mijn rug in tweexebn gescheurd werd. Het was het waard want die is wel erg gaaf. Ook al meent Claudia de Breij zo eentje een hertengewei te moeten noemen en niet begrijpt waarom vrouwen/meisjes dat doen. Dat kan ze ook niet want eigenlijk is het de mooiste voor mannen. En daar is zij niet zo van.

Toen mijn moeder ziek werd en zusje en ik haar dag in, dag uit verzorgden, besloten we een aandenken te nemen. Nog een tattoo. Een heel speciale. Want die op mijn pols herinnert me aan mijn moeder en aan de moeilijke maar prachtige tijd die we nog met haar hebben gehad.

Zo heb ik bij iedere tekening op mijn huid een herinnering. En nog geen dag spijt gehad. Ze zijn me dierbaar!

De mevrouw van het nieuws zei dat er vandaag hier en daar wat zon zou zijn. Hier is die niet, maar waar is dan daar?

Mijn ouders zouden dat jaar vijfentwintig jaar getrouwd zijn. Ter gelegenheid daarvan hadden ze een camper gereserveerd om met het gezin door Schotland te trekken. Het was niet de bedoeling dat de aanhang mee zou gaan, alleen het gezin zoals die het grootste gedeelte van hun huwelijksjaren geweest was. Waarschijnlijk speelde de kosten van de reis ook mee. Ondanks wat strubbelingen hier en daar had iedereen zich erbij neergelegd en we keken ernaar uit. Schotland!

Toch heb ik er een stokje voor gestoken. Zette mijn moeders autootje voor een snelheidsduivel, die weliswaar voorrang had maar toch. Met loeiende sirenes ben ik naar het regionale ziekenhuis gebracht, totaal in puin. Op de eerste hulp lag ik verdoofd door pijn te wachten op wat komen zou. Dat was eerst mijn vader. Met tranen in zijn ogen zag hij zijn verkreukelde dochter een beetje schaapachtig lachen. Met "sorry pap, het gaat wel hoor, ik leef nog", probeerde ik hem moed in te spreken. Vanaf dat moment weet ik alleen nog wat flitsen. Van een heel harde onderzoekstafel waardoor mijn stuitje het meeste pijn deed. En die nare slang in mijn keel die het slikken moeilijk maakte. Die moest eruit, en wel meteen. Maar dat mocht pas na een dag. Het regionale ziekenhuis wist niet wat ze met me aan moesten. De breuk in mijn heup was heel gecompliceerd met gedeeltes verbrijzeling. Na overleg van de chirurgen besloten ze me naar het Academisch Ziekenhuis Leiden te vervoeren. Daar waren de experts en daar ben ik nu nog dankbaar voor. Want met een operatie van dik zeven uur, hebben ze me weer opgelapt, in een rolstoel gekregen en na een half jaar voorzichtig weer lopend.

Over die periode kan ik een heel boek schrijven. Van die prachtige tijd in het ziekenhuis waar ik heel veel lieve medepatixebnten heb leren kennen. Een geweldige afdeling hadden we met elkaar. Van het vele bezoek en de stapels kaarten vol medeleven. Van de lastige periode thuis waar ik me probeerde te redden met een rolstoel in een splitlevelwoning. Neem van mij aan, dat gaat niet. Van het geduld van mijn moeder die me verzorgde en mijn frustraties liefdevol over zich heen liet komen. Van de onvermoeibare familie en vrienden die mx92n rolstoel overal naar toe reden, niets was hen te gek. Van de obstakels die je als gehandicapte opeens overal tegenkomt en waarmee je een waardevolle ervaring opdoet.

Mijn leven is veranderd van een periode voor en na het ongeluk. Voor was mijn jeugd, mijn springerigheid. Na is mijn volwassenheid en het besef dat het in een seconde over kan zijn. Een harde les maar tegelijkertijd een hele mooie les ook. Nu nog ervaar ik dagelijks de gevolgen van het ongeluk. Door het weggeslagen kraakbeen is mijn heup gaan slijten en gebruik ik een loopkruk om de pijn te verzachten. Lange autoritten en werkdagen vermoeien me zo dat ik vaak even moet gaan liggen. De herstelperiode na feesten en partijen wordt steeds langer en ik begin steeds kritischer af te wegen naar welke gelegenheid ik zal gaan omdat ik tijd daarna moet inplannen om bij te komen. Met slechte dagen ben ik niet te genieten voor mijn omgeving en ze nemen me het niet eens kwalijk. Mijn bejubelde onafhankelijkheid heb ik stukje bij beetje moeten laten varen. Alhoewel ik, eigenwijs als een kind, nog vaak dingen best zelluf kan doen, soms tegen beter weten in.

Als je me vraagt hoe het gaat, dan zeg ik steevast gxf3xe9d! Want afgezien van alles, mag ik echt niet klagen. Ben ik dankbaar dat ik nog leef en volgende maand al weer twintig jaar on borrowed time op deze aardbol rondloop! Speciaal voor familie en vrienden: dank voor jullie geduld, begrip en liefde!

Nu zus zo ernstig aan het loggen is geslagen dat ze zelfs twxe9xe9 lappen verhaal op xe9xe9n avond upload, kan ik niet achterblijven. Na het eerste stuk belde ze zusje op diens mobiel om te melden dat ze weer een stuk geschreven had. Zusje hing net met mij aan de analoge telefoon want woensdagavond is onze bijkletsavond weet zus zodat zusje meteen mij kon melden dat zus een stuk gelogd had.

Een half uurtje later ging mijn mobiele telefoon (ik hing nog met zusje aan de telefoon vanwege de onderbreking wat ons weer bijkletsvoer gaf) en dat was zus dus die nu mij even meldde dat er nxf3g een stuk geschreven was. Wat zusje en mij weer een half uur langer liet kletsen. En waarna ik zus nog even terugbelde om haar te complimenteren met haar webactiviteit…

Is het nog te volgen? Nee? Dan samengevat: er was druk telefoonverkeer tussen drie zussen en weer verse stukjes op wat weblogs. Boeiend? Voor ons wel, vandaar dit log.

Al vaker hebben we het geprobeerd. En steeds kwam er te snel de klad in. Bezuinigen. Maar de laatste tijd hebben we wat tegenslagen gehad en de frustratie die me dat bezorgde, nopen tot maatregelen. Rigoreuze maatregelen deze keer. Want geld uitgeven is bij mij net als met roken, ik kan niet minderen, ik moet gewoon helemaal stoppen. Dus alle etentjes, terrasjes, festiviteiten, losse tijdschriften, nieuwe boeken, schoenen en kleding zijn tot het eind van het jaar een no-no. Sigaretten worden niet meer gekocht, shag is stukken goedkoper. Alleen nog bier en wijn uit de aanbieding. Geen weekje Drenthe in het najaar maar thuis eindelijk die schuur opruimen. En dan 2008 beginnen met een frisse start, een opgeruimd gevoel, weer even back to basic geweest en al die ongelezen boeken ook eens uit. Dit gaat ons lukken!

Ik heb een nare gewoonte. Ik pulk velletjes van mijn nagelriemen. Heel irritant voor mijn omgeving want die horen een constant getik. Heel pijnlijk voor mezelf want het doet zeer. Waarom ik het doe, weet ik eigenlijk niet zo goed. Soms gaat het een hele tijd goed en zien mijn vingers er netjes en verzorgd uit. Maar waarschijnlijk moet ik in stressy periodes wat om handen hebben. En onbewust ga ik dan pulken. 

Om xe9xe9n vinger heb ik nu een pleister want die begon wel heel erg te bloeden. Het liefst zou ik er ook nog xe9xe9n om mijn duim doen maar dat staat zo raar. Alhoewel, die rode randen rond mijn mooi gelakte lange nagels is ook geen visitekaartje. Misschien kan ik beter om alle vingers pleisters doen!

Vandaag vieren mijn lief en ik op een afstandje de verjaardagen van Ing, Sannie, Peter-Paul en Jordy. Van harte allemaal!!

Vandaag deden mijn zussen examen voor hun golfvaardigheidsbewijs. De uitslag weet ik al maar verklap ik niet. Waarschijnlijk doen Hillie en/of Tineke uitgebreid verslag. Gefeliciteerd allebei!!